de droom

door: Martin Zwanenburg

Ik zat achter in ons tuintje te genieten van de zon, in de verte hoorde ik een heftig getoeter. Ik liep naar onze dorpsstraat om te zien wat er aan de hand was!
Wel zeventig luid toeterende vrachtwagens reden door ons dorpje, ze hadden allemaal enkele kinderen in de cabine.
Al deze kinderen hadden een handicap of waren erg ziek.

Terwijl ik terug loop naar ons huisje, zie ik onze witte duiven vliegen. Ze doen me terug denken aan die tijd. Precies vijfentwintig jaar geleden mochten mijn zoon en ik ook meerijden. Toen was onze zoon ernstig ziek.

Bij de eerste melding dat onze zoon ernstige ziek was, kreeg ik ‘s nachts een droom. Ik droomde dat ik een van mijn witte duiven aan het vangen was. Na enige tijd kreeg ik de duif te pakken bij zijn staart. Zijn staart liet niet los, de duif blijft bij me.

De geest van deze droom vertelde mij, je bent je zoon niet kwijt!
Hij zal tijdelijk buiten jullie woning worden verzorgd, in een ziekenhuis, het zal zeker lang duren, maar hij komt terug bij jullie.
Dat heeft mijn kracht en vertrouwen gegeven en deze droom werd ook werkelijkheid.

Door al deze herinneringen van vijfentwintig jaar gelden weer boven kwamen werd deze hele gewone zaterdag in een keer een heel bijzonder, een gevoel van geluk.

Wat kan geluk toch een rijkdom zijn, maar dat te herkennen is soms niet eenvoudig!

Geef een reactie