Op weg naar Pinksteren

De Grote schoonmaak voor Pasen, op weg naar Pinksteren, even over nadenken

door: Daniëlle Visser-van Rossum

Zo ging dat vroeger bij ons thuis, alles de kamer uit, kleden kloppen, gordijnen stomen, matrassen luchten enz, enz. Voorjaarskriebels voor Pasen.

Ik had er als kind hekel aan, kwam ik thuis uit school was ik ineens alles kwijt. Drie dagen duurde het, van zolder tot de kelder. Een afgepeigerde moeder maar het was spic en span.


We willen mensen iets extra’s bieden met Pasen lees ik, het goed doen, een mooi en succesvol initiatief van Caritas
. Schoonmaakmiddelen in de aanbieding, ik ga maar eens op strooptocht en ontdek de luxe van de keuze.

Maar dan voel ik toch iets ongemakkelijks. Is dit wel milieu vriendelijk? Ik lees de etiketten en het valt niet mee een keuze te maken. Wat kies ik voor een ander?

Is mijn keuze wel zo weloverwogen? Ik poets wat raak in huis, een terugkerend werk waar mijn soepelheid van vroeger het af laat weten en verdeel in kleine klusjes, er komt geen eind aan.

Maar denk ik daarbij ook aan het milieu, aan de toekomst van de aarde, aan de oproep van Paus Franciscus? Hoe zit het met mijn ecologische bekering?

Ik zie het NOS journaal met problemen aangekoekte vetten in het riool van Londen. Doe ik het zelf wel goed?


Is het zo ook met geloven, met vergeven, bewust leven?, dat er altijd wat op te schonen, te klussen valt?
Als je van een minimum inkomen moet leven, kun je dan milieu vriendelijke schoonmaak middelen kopen, niet te betalen, wel drie keer zo duur en in de aanbieding zijn ze meestal niet.

Ik sta met 5 verschillende flessen milieuvriendelijk schoonmaakmiddel, afwasmiddel, badkamerreiniger, wc reiniger en keukenreiniger in mijn handen. Zet ze behoedzaam weer terug.

Even over nadenken, geen zin om dit zware gewicht door de winkelstraat te sjouwen. Wat is nou zwaar, mijn geweten of de 5 flessen.

Het schoonmaken en opruimen thuis stagneert. Breng liever een bezoekje aan iemand waar ik lang niet geweest ben. Schoonmaak van de ziel, mijn geestelijk leven. Schuldgevoelens dwarrelen voorbij, met sommige doe ik wat, andere schuif ik aan de kant, zet ze op een lijstje. Biechtbriefje voor….

Fijn om even te praten, de tijd te nemen en vooral waar ik nu niet aan toe kom, mij daar niet schuldig over voelen. Blij zijn met de kleine dingen, soms lukt het grote even niet.

Zo mijmer ik wat door, de 40 dagen zijn zo om en nu op weg naar Pinksteren, 50 dagen om het uitgestelde in te halen. Zo blijf ik achter mijzelf aan lopen.

Maar Hij loopt met mij-ons  mee, vol vergeving en begrip. Hij heeft geen handen en voeten dus Ik, Wij, Iedereen heeft hij nodig om zijn werk ten uitvoer te brengen, voor grote en kleine klussen.

Geef een reactie