Van Pasen naar Pinksteren

Door: Margje Hengeveld

De tijd van Pasen naar Pinksteren is een tijd van overdenking voor mij.
Wat is er gebeurt?

Jezus is onder de mensen gekomen en zag om naar de mensen die aan de rand van de samenleving staan. Hij deed goede en mooie dingen: genas mensen en nam ze op in Zijn kring. Toch waren er mensen die Jezus wilden doden en die Hem kruisigde.

Jezus komt ook in ons leven, door de doop, het vormsel, door ons gebed. En we beamen dat Hij mooie en goede dingen heeft gedaan. Toch zijn er gelovigen die Hem willen doodzwijgen. De rug toe keren.

De leerlingen zijn na de dood van Jezus verward. Dit was toch niet de bedoeling! Het zou beter worden. Sommigen gaven het op en gingen terug naar huis.

Jezus gaf niet op. Hij kwam terug. Hij beloofde er altijd te zullen zijn voor zijn leerlingen, voor ons. Hij stuurde ons de Heilige Geest.

Nadat Hij naar Zijn Vader is gegaan, stuurt Hij met Pinksteren de Heilige Geest. Deze maakt de leerlingen sterk voor hun roeping en zij gaan op pad om over het geloof, over Jezus Christus, over God en de Heilige Geest te vertellen.

En ik? En wij? Geven wij ook op? Of laten we ons raken door ons geloof en de Heilige Geest? We spreken het steeds weer uit dat we geloven in God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest. Blijft het bij dit te belijden of gaan we nog een stap verder en durven we te vragen aan de Heilige Geest om ons te leiden?

Ben ik alleen maar gelovig voor mijzelf, of geef ik gehoor aan de oproep die iedere gelovige in Christus heeft?

Het uitdragen van het geloof, net zoals de leerlingen van Jezus destijds met Pinsteren geroepen werden. Daarvoor hoeven we niet perse op de bres te staan, maar het kan door dingen te doen zodat de kerk van Christus blijft voortbestaan. Je kunt er over praten. Je kunt catechese of een Bijbelstudie volgen zodat je jezelf verrijkt en meer de betekenis van het geloof leert kennen en erover kunt vertellen. Door diaconie, de zorg voor anderen zoals Jezus ons heeft voorgedaan of een taak in de kerk op je nemen zodat de kerk levendig en gezond blijft.

Sinds dit jaar ben ik gaan studeren aan het St Bonifatiusinstituut van de Tiltenberg. Ik zeg altijd voor mijzelf, omdat ik zo weinig weet van ons geloof en er zoveel meer inzit dan ik tot voor kort besefte. Zoveel kracht, zoveel energie, zoveel troost, zoveel rust.

Maar ook ik zal moeten overwegen of ik het inderdaad alleen voor mijzelf moet doen, of dat de Heer meer vraagt van mij.

De leerlingen hadden een roeping en kregen daar met Pinksteren de kracht, de Heilige Geest voor om dat ook waar te gaan maken. Laten wij ons ook geroepen worden?

Blijven we alleen maar zitten of komen we in actie?
Is het ik weet het wel of wil ik meer weten?
Ik durf niet of ik ga het proberen?
Stil zijn en / of de Geest krijgen?

Geef een reactie