Kerstfeest 2020 en het lijntje naar boven

Kerstfeest 2020 en het lijntje naar boven

In deze tijd die niemand zal ontgaan vierden we anders kerstfeest.

Steeds hoorde ik, zonder familie zoals we gewend zijn. Maar voor mij is dit altijd al zo, vanaf mijn geboorte zonder vader, 18 jaar zonder schoonouders, 5 jaar zonder moeder.

De kinderen die al jong afscheid hebben moesten nemen van Opa en Oma’s.

Dan komt het nieuws van vieren zonder familie, mijn vader, onze vader die in de hemel zijt, dat gebed brengt mij in de kerk bij ons aller vader.

Maar ook die aanwezigheid tijdens de vieringen miste ik in deze coronatijd.

Een kerst in stilte, de stilte waar geen woorden voor zijn. Het gemis is er, maar we zijn nog gezond en dat is iets om dankbaar voor te zijn.

En we kunnen toch alles volgen via de moderne media, kerkomroep, You tube, de tv, appen. Maar….. als dat ook eens weg zal vallen, wat dan?

Die nachtmerrie overkwam ons gezin met twee studerende dochters die bijna niets anders dan online zijn met God mag weten wie dan ook.

De kerk, mist de jeugd de kerk, missen wij de kerk?

Nee toch, we doen er immers alles aan om online te zijn, dat gemis te beperken en ja natuurlijk dat fysieke gemis, die knuffel, ontmoeting en gesprek bij de koffie.

Even allemaal niet of zeer beperkt.

Maar nu even terug, “wat als er geen online meer is”.

Woensdag de 24e, de telefoon met onbeperkt bellen via vaste lijn alsmaar in gesprek, ik wil even naar die oudere dame van 97, het lukte niet om contact te leggen.

Dan maar de mobiel met klein beltegoed en ja, ze is thuis en ging voor een gezellig bakkie op 1,5 meter afstand voor de kerst langs.

Ja, moeilijke tijd, ook voor haar, verstoken van alle moderne media als 97 jarige voelt ze zich als oudere wel eens buitengesloten.

In coronatijd 1e loc down luisteren we samen via onze telefoon naar de installatie van onze nieuwe pastoor. Ik bel haar, zet de tv aan met geluid op zijn hardst. Voor het jubileum van de andere pastoor haalden we haar op, om bij ons thuis via you tube en tv het te kunnen volgen zodat ook dit haar niet voorbij gaat.

Teksten worden uitgeprint en in de brievenbus gedaan, net als alle digitale informatie aan info van het bisdom. Zo houden we haar op de hoogte. Maar hoe dat echt voelt?

Kerstavond ligt bij ons nog steeds het hele internet eruit. Zeg ik tegen de dochters, kom we gaan naar Maria, de kerststal corona proof achter glas bekijken en de engel niet te vergeten. Branden een kaarsje voor ieder in deze moeilijke tijden.

Zegt de jongste dochter ineens blij, Mam, ik heb hier Wifi, op het kerkplein, bij Maria. “Zie” dat onzichtbare lijntje werkt.

Pastoor Johan stuurde 1e kerstdag een facebook bericht dat we op kraamvisite konden komen, dat kreeg ik precies op het moment toen ik mijn mobiel even op de nog resterende data aanzette. Nu dochters, ga even lekker fietsen, het bos in en vergeet niet “dat je altijd bij Maria terecht kunt.”

Lekker uitgewaaid komen ze terug, wat gedownload bij Maria, ze kunnen er weer even tegen.

Het duurt nu al 6 dagen zonder internet als ik dit schrijf, wat duurt wachten lang, geduld wordt op de proef gesteld, boeken gelezen en ach straks kan ik immers alles weer terugkijken.

Dat kostbare lijntje naar boven, we lachen erom maar stil denk en voel ik, mijn lijntje naar boven is het kostbaarste wat er is. Altijd een vader en moeder Maria waar ik terecht kan, ook in moeilijke tijden.

 

Zalig nieuw jaar, DV

 

Daniëlle Visser-van Rossum

Geef een reactie