Odulf 50 jaar – Jan en Thea Pieterse vertellen…..

Toen mijn vrouw en ik met onze 3 kinderen in Voorthuizen kwamen wonen, bestond de Odulfkerk ruim 2 jaar, nadat de katholieken zo’n 5 jaar hadden ‘gekerkt’ in de feestzaal van café de Vergulde Wagen (ongeveer waar nu Kruidvat /Jumbo is). Pastoor Hoogeboom was de trotse ‘bouwpastoor’ en pater Tielemans (Norbertijn van de Essenburgh in Hierden) was zijn assistent.

Elk weekend waren er eucharistievieringen op zowel zaterdag als zondag in zowel de Sint Catharinakerk in Barneveld als in de Odulfkerk in Voorthuizen. Toon (van) Wetten zwaaide bij Odulf er zowat alle niet-pastorale scepters; hij werd dan ook de ‘pastoor van Voorthuizen’ genoemd en Theo van der Pijl (de huidige koster) was toen assistent-koster.

Odulf was een jong gebouw en er werden in Voorthuizen nieuwe woonwijken gebouwd zoals De Steenkamp en De Wheem waar veel jonge gezinnen kwamen wonen die in het weekend naar de kerk gingen. Bovendien voldeden in die jaren toeristen nog in groten getale aan hun zg. zondagsplicht.
Odulf zat dus regelmatig vol. Ik herinner me de eerste keer Hemelvaart in 1973 en destijds nog een ‘verplichte feestdag’; de kerk was bomvol en de laatkomers stonden buiten!!

Wij kwamen uit Harderwijk en zowel mijn vrouw als ik raakten daar al snel actief betrokken bij het kerkgebeuren. Dat kwam mede door het Tweede Vaticaans Concilie (okt. 1962-dec. 1965), waarbij veel dingen in de Katholieke kerk veranderden. Zo werd o.m. de landstaal ingevoerd en kwam er naast het Kerkbestuur een min of meer pastoraal-adviserend orgaan, de Parochieraad. Thea werd al vrij snel lid van die Raad en ikzelf werd organist/pianist van het pas opgerichte jongerenkoor Panta Rhei. En in Voorthuizen zetten we dat soort activiteiten voort.

 

Odulf was en is de tweede kerklocatie van de Sint Catharinaparochie in Barneveld. Er was uiteraard een overkoepelend Kerkbestuur en ook al een Parochieraad. Voor Odulf moest er ook zoiets als een Parochieraad komen en een groepje van ‘wijze mannen’ vroeg mij om voorzitter te worden van de Parochieraad in Voorthuizen; om verwarring te voorkomen werd dat uiteindelijk de Beleidsraad genoemd.

Ook Thea was druk als lid van de vrouwenvereniging Odulf en werd daar uiteindelijk voorzitter van. Maar ook waren we in de weer met ‘Kindeke wiegen’ en de voorbereiding van eerste communicantjes. Tevens werd ze de eerste vrouwelijke lector/lectrice in de parochie. Pastoor Hoogenboom moest wel erg aan het idee wennen om samen met een vrouw in de sacristie te zijn……………

Zoals in feitelijk in alle RKkerken was er ook in Odulf een zangkoor en in de tijd dat wij in Voorthuizen kwamen wonen stond dat onder leiding van Dik Vermeulen, die er echter in 1976 mee stopte. Mij werd toen door pastoor Hoogenboom gevraagd om het koor over te nemen, hetgeen ik maar al te graag deed. Mijn functie als voorzitter van de Beleidsraad werd overgenomen door Rinus Oostveen. Van het koor uit die beginjaren zijn Riek Schouten en Elfride Visser nog steeds van de partij. Hulde!

 

Ik heb met het Odulfkoor nauwelijks Latijn gezongen, enerzijds jammer (bij nader inzien), maar afgezien van het feit of ik muzikaal voldoende onderlegd was/ben, was er geen dirigent en moest ik als orga-pianist beide functies vervullen; die situatie is overigens nog onveranderd.

Opgevoed in een Latijnse kerk raakte ik eind jaren 1960 onder de indruk van liederen van o.m. Huub Oosterhuis, Bernard Huijbers en ook Antoine Oomen en Tom Löwenthal. ‘Als God ons thuisbrengt uit onze ballingschap, dat zal een droom zijn’, gebaseerd op psalm 126. Hardop liep ik het te zingen, in één woord schitterend, zowel qua tekst als muzikaal. Omdat ik ook nog steeds lid was en ben van het ‘jongerenkoor’ Panta Rhei uit Harderwijk bracht ik ook nogal wat liederen daarvandaan mee. Tot ca 1990 was pater Coen Negenborn (Norbertijn van de Essenburgh) de dirigent van dat koor. Soms koppelde hij liedteksten aan schriftuitleg; er ging een wereld voor mij open!

Tegenwoordig zingen we met het Odulfkoor ook wel wat Latijn in de vorm van acclamaties van Taizé.
Maar ook het aloude Credo en Avé Maria wordt met graagte door jong en oud gezongen. Wat moet dat trouwens worden met de Corona-gebeurtenissen?????

In 1986 werd pastoor Hoogenboom opgevolgd door pastor Jan Onland. Alle vernieuwingen die pastoor Hoogenboom heel voorzichtigjes was gestart, werden door Jan Onland versneld tot leven gebracht. We denken aan het verdelen van de parochie in wijken ( en WijkContactPersonen) en het omzetten van de zg ‘parochiemededelingen’ in het blad INFO. Ook werden de contacten met onze reformatorische medechristenen geïntensiveerd hetgeen geresulteerd is in pastoraal overleg tussen de diverse voorgangers/dominees, waarbij mijn vrouw Thea (zo’n 2 maal per jaar), alsook in de Taizévieringen en de jaarlijkse OpenLuchtDiensten.

Vanwege het teruglopen van assistentiemogelijkheden vanuit de Norbertijnenpriorij de Essenburgh was het steeds vaker nodig om een beroep te doen op leken die in (niet-eucharistievieringen) voorgaan; PGV-vieringen zijn dat, ParochianenGaanVoor. Mensen van het eerste uur waren Rob Baak en Boudewijn Kok, maar ook mijn vrouw Thea.
H

et vertrek van pastor Jan Onland (ca. 2000) ging min of meer samen met grote bestuurlijke en organisatorische veranderingen in de Nederlandse bisdommen; het gaat helaas te ver om daar nu op in te gaan.
Inmiddels zijn er in Odulf nog slechts zo’n 2 vieringen per maand die bezocht worden door zo’n 40-60 gelovigen; 25 jaar geleden waren er dat nog 100.

Jan en Thea Pieterse