Passieverhaal van Nico Knibbe

Wij vroegen Nico waarover zijn verhaal gaat:

“Opstaan kun je volgens mij niet los zien van wat er aan vooraf ging. Het verraad, de eenzaamheid, het lijden, het dragen. En ondanks alles toch nog de Liefde kunnen blijven geven. Voor mij is het letterlijk stilstaan bij alle gebeurtenissen voorafgaande aan Pasen de ultieme voorbereiding op het hoogfeest van Pasen.

Het maakt mij duidelijk dat het leven als gelovige meer te maken heeft met vallen en opstaan dan met het je gelukzalig omwentelen in de vreugde van het einddoel. Vallen en opstaan dus. Jezus valt traditioneel in de Kruisweg drie keer (in sommige culturen vijf keer …. ),maar staat net zoveel keren weer op.

Op deze Kruisweg zullen we onze eigen weg moeten zoeken. Elkaar de weg vragen. Achterelkaar aan sjokken als het moeilijk gaat. Een stukkie met elkaar meelopen. Elkaar eens omduwen als het nodig is, om elkaar daarna weer uit de modder om hoog te trekken. Er is geen opstanding zonder de pijn gevoeld te hebben die daaraan, onderweg, voorafging. Dan pas kun je echt opstaan. Omdat je boos bent over onrecht, opstaan omdat je vindt dat het anders moet of omdat je blij bent met wat je hebt gekregen. Opstaan, omdat je een perfect voorbeeld hebt in persoon van Jezus. Omdat Hij heeft laten zien dat we niet bij de pakken neer hoeven te zitten en we door zijn opstaan het kwaad overwinnen.”